EFSANE KONSERLER

İda Müzik, Türkiye, 2006

Zülfü Livaneli'nin uzun müzik yaşamı içinde konserler ayrı ve çok önemli bir yer tutar. Yurt içi ve dışında verdiği binlerce konser, halkla bütünleşmenin ve kitlelerle birlikte şarkıları yeniden üretmenin bir yolu olagelmiştir hep. Bu konserler, halkın bir mekana gidip orada sahneye çıkan şarkıcıyı dinlemesi biçiminden çok ötelere taşmış ve kitlelere mal olmuş Livaneli bestelerinin yine kitlelerle birlikte söylendiği birer şölene dönüşmüştür. Başka bir deyişle bu konserlerde sahne ve dinleyici ayrımı ortadan kalkmıştır. Bu yönüyle dünyada bu ölçekteki tek örnektir.

Efes ve Aspendos Antik Tiyatroları, Taksim Alanı, Fenerbahçe Stadyumu, AKM, Lütfi Kırdar Kongre Salonu, Rumelihisarı, İstanbul Açık Hava Tiyatrosu gibi yüzlerce değişik mekanda verilen konserler hep bir ayin havası taşımıştır. Livaneli şarkılarıyla büyüyen kuşakların, o şarkıları söyleyerek eski günlerine döndüğü bir ayin. Bu konserlerin en büyüğü 1997 yılında Ankara Hipodromunda verilen konserdir. Beş yüz bin kişinin hep bir ağızdan Livaneli şarkıları söylediği bu konser müzik tarihimizde kendine özgü bir yer edinmiştir.

İşte elinizdeki albümün anlamı gelecek kuşaklara bırakılan bir müzikal miras olması.

Bir zamanlar meydanları dolduran yüz binlerce kişinin hep bir ağızdan söylediği şarkılar, kubbede kalan bir sedaya dönüşmesin diye girişilen bir çaba. Dinleyicinin de solist haline geldiği görkemli bir müzik olayı...

"Efsane Konserler" albümü üzerine Yedi tepeli şehrinde bıraktığı sevgilisi aklına gelince, yüzlerce kilometre uzaktan Karlı Kayın Ormanı'nı mırıldanan insanlar yaşıyor bu memlekette. Mutlu aşk olmasa da bile bile lades diyenler de. Çok bunalıp, denizin dibinde yosunlara takılmış gibi kendilerini soluksuz hissettiklerinde, gökyüzüne bakar gibi sarılıyorlar çok tanıdık ve ulaşılmaz o müziğe. Gökyüzü kadar kendilerinin olan şarkılara. Ayın şavkı altında hasret dayanılmaz olunca, Leylim Ley, kullara değil yüreklerine soruyorlar sevdiklerini. Vurulup düşen arkadaşlarının resmine bakar gibi Kan Çiçeklerini söylüyorlar. Her defasında erken ölen değerlerin ardından Yiğidim Aslanım... İnançla üretilmiş bir müzik bu. Zülfü Livaneli, en güzel sözlerin, en iyi bestenin değerini bileceği konusunda güvendiği halkına teslim ediyor bu şarkıları. Bütün büyük sanatçılarda olan bu inanç, sadece eser üretiminde değil, hayata müdahale etmek ve insanları güzelleştirmek konularında da yaratıcı bir güç oluyor. Ve insanlar kuşaklar boyunca dinliyor, söylüyor bu şarkıları. Dinlerken dinlediği müziği güzelleştiren insanlar yaratıyor Livaneli. İşte bu, onu sıradan bestecilerden ayıran ön önemli özelliği. Ne tek kanal dönemindeki TRT yasakları, ne de hapisler, sürgünler, kör karanlıklar engelleyebildi Livaneli'nin halkıyla omuz omuza ürettiklerini. Hiçbir baskı, hiçbir engel boğamazdı sesini, hitap ettiği insanların susması kadar. Susmadılar, eloğlu kadar kardeşleri de duydu sesini. Susmuyorlar, konser konser meydanlara akıyorlar. Efes ve Aspendos Antik Tiyatroları, Taksim Alanı, Fenerbahçe Stadyumu, AKM, Lütfi Kırdar Kongre Salonu, Rumelihisarı, İstanbul Açık Hava Tiyatrosu gibi yüzlerce değişik mekandan dünyaya şarkılar salıyorlar. Zülfü Livaneli'nin uzun müzik yaşamı içinde ayrı ve çok önemli bir yer tutan konserlerde, şarkıların sahipleri çoğalıyor. Sahne ve dinleyici ayrımı ortadan kalkıyor, Livaneli şarkılarıyla büyüyenler, artık kendilerinin olan şarkıları bir ayin havasında, hep bir ağızdan söylüyorlar. Anadolu'nun vicdanı, umudu, dünü ve yarını oluyorlar. Çarpan yüreği oluyorlar memleketin. Açıyorlar yüreklerini Merhaba'ya. Meydanlara yazıyorlar o en güzel sözcüğü; Ey Özgürlük. Bu konserlerin en büyüğü 1997 yılında Ankara Hipodromunda verilen konserdi. Beş yüz bin kişinin hep bir ağızdan Livaneli şarkıları söylediği bu konser müzik tarihimizde kendine özgü bir yer edindi. Yalnız o dönemlerde Türkiye'de bu kadar büyük konserler yapılmadığı için teknik yetersizlikler ortaya çıktı. Öylesine büyük bir kitleye ulaşacak ses düzenleri ve sahnede sağlıklı duyma olanakları sağlanamadı. Konserler televizyonlarda gösterildiğinde genellikle olayın görkemini ve müzikalitesini yansıtmaya yetmeyen kötü ve bozuk kayıtlar izlendi. Bu durum hem Livaneli'ye hem de o konserlere katılan yüz binlerce kişiye haksızlık anlamına gelebilecek bir sonuç doğurdu. Oysa bu büyük kitle şölenlerinin sağlıklı bir biçimde gelecek kuşaklara aktarılması gerekiyordu. Bu amaçla değişik konserlerde yapılan kayıtlar teknik olarak elden geçirilip birleştirildi ve konserlerin doğru biçimde yansıtılmasına çalışıldı. İşte elinizdeki albümün anlamı bu. Bu albüm, Livaneli'nin bir müzikal mirası olarak düşünüldü. Akıp giden hayatın bir dönemindeki mücadeleler, hüzünler, sevdalar, umutlar gelecek kuşaklara aktarılsın diye. Bir zamanlar meydanları dolduran yüz binlerce kişinin hep bir ağızdan özgürlük şarkıları söylediği unutulmasın diye. O coşku, bahar seli olup yarınlara aksın diye. Daha güzel bir dünya umuduna katkıda bulunsun diye...